Ja ik wil………………………………omlaag !!!!!!!

Origineel in twee delen verschenen op https://www.diabetestype1.nl/blogs/dagelijks-leven/48-ja-ik-wil-omlaag-deel-1-de-combi-trouwjurk-en-insulinepomp

Begin mei was het dan zo ver; mijn meisjesdroom kwam uit. Eindelijk mocht ik mijn fantasie gaan beleven; ik ging trouwen.

Al vrij kort na het moment van verloven begon ik al gekscherend grapjes te maken; zie je het voor je, op het moment dat we ja moeten zeggen ik in een hypo zit en te traag reageer. Of dat net voor ik binnen kom lopen ik een hypo voel, de deuren open gaan en ik suiker in m’n mond sta te proppen? Ik had er een leuke diabetes comedy film over kunnen maken. Hoewel het enigzins overdreven was zat er wel een kern van waarheid in, enigzins zorgen had ik wel over hoe mijn suikers zich zouden houden op de bruiloft. Maar dat duurde nog zo lang; dat zien we dan wel weer.

De volgende horde kwam met jurken passen. Mijn moeder en ik konden niet wachten op dit moment en een uur na dat we het mijn ouders verteld hadden lagen de agenda’s aimage1l naast elkaar om te zien wanneer de afspraken gemaakt konden worden. Bij de eerste winkel heb ik de pomp in zijn geheel maar afgelaten, te veel gedoe, het draadje bleef overal aan hangen en met een hoepel (spandex geval met letterlijk een hoelahoep om je enkels heen) had ik zelfs aan 1 meter 20 niet genoeg draad. Helaas ondanks een halve eenheid bolus toch wat aan de hoge kant. In de volgende winkel had ik het slimmer aangepakt; ditmaal had ik stevige sokken aangedaan waar ik met behulp van de pomp klem mijn pomp aanvast kon maken. Dit ging een stuk beter, totdat ik een jurk had gevonden die een kans maakte en ik schoenen er onder aan ging doen. Toch maar even afgekoppeld maar hoe moest dit straks wel niet op de bruiloft? Ik heb wel zo’n james-bond beenband geval maar als je hem strak doet als je staat knelt hij veel te veel als je zit, als je hem dan losser doet zakt de band tot op je enkels als je weer gaat staan. Dat ging hem sowieso niet worden. Bij de derde (en laatste) winkel stelden ze mij gerust, de coupeuse zou simpelweg een zakje in de jurk maken, moesten we alleen kijken of dat dan aan de jurk of bij de hoepel zou zijn en moest ik beslissen aan welke zeide ik die dag mijn pomp zou dragen. Hoewel het nog steeds niet ideaal was aangezien ik flink onder mijn jurk moest graven voor ik mijn pomp had ging het prima zo. Dat was weer een zorg minder, nu die suikers nog…

Voor de bruiloft had ik besloten geen sensor te dragen, ik kon toch niet makkelijk bij de pomp als hij een alarm zou geven, wilde er niet de ganse dag mee bezig zijn en had in die tijd wat frustraties omdat de sensor verre van accuraat was. Omdat ik ook niet de hele dag bezig wilde zijn met checken hoe ik me voelde had ik een prik-schema gemaakt en mijn moeder als diabetes buddy aangewezen zodat ik zelf niet hoefde te onthouden dat ik moest prikken. Zo goed als kon geprobeerd ervoor te zorgen dat ik zo min mogelijk met mijn diabetes bezig zou zijn. Maar uiteraard was de diabetes het er niet mee eens…

De nacht ervoor zat ik wat hoog voor het slapen gaan, de dag ervoor alles gewisseld van insuline tot setje tot batterij en overdag deed mijn setje het prima. Het zullen de zenuwen wel zijn dus een bolus gedaan, basaal wat hoger, wekker om te prikken voor de zekerheid vast proberen wat te slapen. De hele nacht ben ik elke 2-3 wakker geweest om te prikken en/of naar de wc te gaan, ik wilde maar niet omlaag. Elke keer als de meter weer een veel te hoge waarde aangaf zakte ik dieper in een dip, straks was ik zo moe dat ik niet eens van mijn eigen bruiloft kon genieten. Mijn trouwdag was nog niet eens begonnen en de diabetes had al de overhand, ik denk niet dat ik harder kon balen. Uiteindelijk om 07:00 een half uur voor de wekker wakker, maar nu wel op 8. Gelukkig, er was hoop. Toen begon de dag en kwam de adrenaline, ik heb me er in mee laten slepen, genieten bij de kapper, gekdoen met de fotograaf, eindeloos (zo voelde het) wachten op mijn bijna-echtgenoot die 10 minuten te laat was (vast revanche voor alle keren dat hij op mij moet wachten…) en daar gingen we. Diabetes, had ik dat? Tot aan de lunch geen seconde meer aangedacht. Bij de lunch geprikt, 11.5. Mooi, niets meer aan doen dan zit ik in ieder geval niet te laag bij de ceremonie. Met heel veel moeite 1 boterham op, zelfs Sander kreeg bijna geen hap door zijn keel. Hoewel we elkaar al gezien hadden waren we toch wel enigzins nerveus, over 1,5 uur waren we officieel man en vrouw. De ceremonie was fantastisch, vervolgens naar buiten door de erehaag en dan eindelijk de taart! Gewoon heerlijk veel van gegeten en veel insuline gegeven. Halverwege tijdens het feest was er weer een prikmoment, oeps, 16.4. Bijbolussen en weer verder gaan. Zal wel door de taart komen en verder voelde ik me niet echt hoog. Bij het diner weer geprikt, 20 nog wat. Hmm das wel hoog, gebolust en heerlijk gegeten. Voor het slapen gaan nog steeds op 20. La la la, ene oor in andere oor uit. Het was pas twee weken later tijdens onze huwelijksreis toen mijn echtgenoot vroeg hoe hoog ik ook alweer zat bij het eten daIMG_9748t ik besefte dat ik de hele dag eigenlijk belachelijk hoog gezeten had. Eerst wilde ik het niet eens geloven, zo hoog zat ik toch helemaal niet? Oeps, toch wel dus, verdrongen, niet bij stil gestaan, die dag ging tenslotte een keer niet om mijn suikers. Ik heb het na moeten zoeken in mijn meter voor ik het geloofde. We hebben een topdag gehad; had de dag er anders uit gezien als ik geen diabetes had gehad? Eigenlijk niet heel veel. Het belangrijkste is dat wij de dag van ons leven hebben gehad, en de diabetes, die is zo goed als kon op de achtergrond gebleven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s