Suikerzoete ironie

Elke maand komt het blad van de Diabetes Vereniging Nederland uit, de Diabc. Voor de uitgave in maart, die afgelopen weekend in de bus viel, ben ik geïnterviewd over mijn insuline allergie, want het blijft een unieke situatie waar niet veel mensen mee te maken krijgen.

Het interview was in november afgenomen, en vol goede moed blikte ik terug op een fantastisch jaar. Met de suikers ging het steeds beter, en ik ging nog wel één keer per week samen met mijn vader hardlopen maar dat was alleen maar voor de gezelligheid want de andere twee keer per week ging ik met een gerust hart alleen. Het was dik genieten van een leven als een ‘normale’ diabeet.

Ironisch genoeg komen, nu het artikel verschenen is, er weer een heleboel symptomen naar boven. En vooral de onzekerheid; gaat het weer mis of is het toch een virus? In januari had ik al flink de schrik te pakken, mijn suikers gingen weer alle kanten op, waren onvoorspelbaar en de vermoeidheid door de gebroken nachten sloeg toe. Het bleek gelukkig ‘alleen maar’ een blaasontsteking te zijn en was met antibiotica goed te verhelpen.

Maar nu is het al weer meerdere weken bal. Het begon met een week met alleen maar hypo’s, ik heb een hele week niet gesport, wat wat stres leverde want het was de week voor een hardloopwedstrijd. De 5km cross uiteindelijk goed uitgelopen maar de weken erna telkens na het sporten naar 17-20 door geschoten. En de laatste twee weken is de chaos compleet. Het is gelukkig nog geen 20-2-20 achtbaan maar met 4-17-3 komt het er aardig in de buurt. Zowel de DVK als ikzelf snappen er niets van en het is té onvoorspelbaar om er echt iets aan te doen. Wat vooral veel zorgen baart is het feit dat als ik vier dagen op rij hetzelfde ontbijt, met de zelfde hoeveelheden ik de eerste twee dagen veel te hoog uitkom, de derde dag relatief goed op 9 eruit kom en de vierde dag op 2,6 terecht kom. Het komt me allemaal weer iets té bekend voor.

Aan de ene kant wil ik hoop houden, ik weet dat ik me snel zorgen maak; dat zal nu vast ook wel weer. Aan de andere kant wil je op je hoede zijn, ik wil het niet weer zo ver/slecht laten komen met mijn suikers als de vorige keer. Er is wel een lichtje aan het einde van de tunnel: vorige keer heeft de behandeling goed gewerkt, dus mocht het weer nodig zijn, dan is dat in ieder geval weer een zorg minder!

Advertisements

2 thoughts on “Suikerzoete ironie”

  1. Wat naar om te lezen Annelieke dat het weer de verkeerde kant op gaat. Veel sterkte en hopelijk blijft deze situatie niet al te lang. Met groet Dana

    1. Tja, vanaf het begin was de kans groot. Het geeft in ieder geval wat rust dat ik weet dat als het weer nodig mocht zijn, dat de behandeling werkt. Dus daar houd ik me maar aan vast!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s