James Bond

Donderdagochtend vroeg, haastend om de trein te halen want ik heb straks een belangrijke vergadering in Amsterdam. Tijdens het ontbijt krijg ik een verstoppingsalarm, jaja dat zal wel weer. Ik start de bolus opnieuw en haast snel verder. Als ik op de fiets stap begint het met regenen en ook al is het maar 6 minuten fietsen, ik heb geen gevoel meer over in mijn handen eer ik op het station aankom. Met 3 minuten over heb ik de trein gehaald, so far so good!

In een overvolle trein weet ik toch nog een plekje te bemachtigen, misschien valt deze ochtend toch nog wel mee. Ja, zeker weten, door een beetje regen laat ik mijn ochtend niet verpesten. Hoog-alarm, 14.5. Chips, zou het alarm dan toch terecht geweest zijn? Ik kijk om me heen, hoe ga ik in vredesnaam in een bomvolle trein mijn setje wisselen? Ik ben allang dankbaar dat ik mijn haast toch nog even een reserve-setje in mijn tas heb gegooid want hij zat al behoorlijk vol. Over 8 minuten zijn we op Utrecht, de strategie die ik bedacht heb is dat daar vast veel mensen uitstappen en ik dan ongemerkt achter mijn grote tas mijn setje wel kan verwisselen. Want hoewel ik geen enkele moeite heb om mijn bloedsuiker te meten, en vroeger ook niet om en plein publiek te spuiten voel ik me nu toch wat ongemakkelijk. Is die zorgeloosheid van mijn puber-brein er nu af? Of komt het toch doordat dit wel een érg grote naald is die je uit je buik trekt?

 Door de intercom klinkt de stem van de conducteur; “Over enkele minuten naderen we station Utrecht”. *Stealth modus – on * Met een schuine blik op mijn mede passagiers (twee mensen uit mijn blok staan op en de derde ligt vast te slapen), haal ik vast de verpakkingen van mijn mio af. Ik zet mijn tas strategisch neer en drapeer mijn lange jas er overheen zodat het niet te zien is wat ik aan het doen ben. Heel stiekem voel ik me een beetje als James Bond. De trein stroomt leeg, *klik*, in het moment dat hij relatief leeg is voor dat de hordes mensen er weer in komen is het gedaan. Mijn setje is vervangen en niemand die het heeft gemerkt, de piepjes van de pomp is het enige wat de aandacht trok. *Mission accomplished*

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s