Present tense, Past and Future; Een blik op mijn leven, gerelateerd aan het schrijven van verslagen.

Na zes maanden loopt mijn tijd in Groningen helaas bijna ten einde. Ware het niet voor vriendlief dan zou ik wel in Groningen willen blijven, alleen al vanwege de fantastische glutenvrije opties die daar zijn!

Na zes maanden werken aan onderzoek omtrent de darmflora, voeding en het immuun systeem weet ik het nu absoluut zeker; ik wil hier mee verder en ben nu bezig om een PhD plek ergens te regelen. Ik kan er geen genoeg van krijgen!

Helaas heb ik vorige week mijn laatste lab dag gehad en heb ik nu 3,5 week waarin ik mijn verslag moet schrijven met de week erna nog de verdediging, maar dan, dan heb ik eindelijk 2 weken echt vakantie! Om vervolgens per 1 September in een lab in Wageningen als student assistent aan de slag te gaan. Zoals ik al zei, ik kan niet genoeg krijgen van het labwerk 😀

Vroeger vond ik verslagen schrijven geweldig, geen problemen mee, kom maar op. Maar ik word er nu helemaal niet enthousiast van, ik zie er zelfs ontzettend tegen op. En dat is niet zozeer omdat ik veel liever in het lab sta, dat komt  vooral door hoe het de vorige twee keer gegaan is…

Mijn bachelor scriptie had ik in twee maanden moeten schrijven, alleen door sterk wisselende suikers heb ik dat niet gehaald en twee maanden werden er drie. Niemand deed er moeilijk over, iedereen had er begrip voor en ach, ondanks dat ik er wat langer over deed had ik wel mijn Bsc netjes in drie jaar gehaald. Toen schreef ik exact een jaar geleden mijn master scriptie. Net na de diagnose insuline-allergie moest ik gaan schrijven. En dat ging verschrikkelijk slecht. Mijn zus die mij hielp met de spell-check kon achteraf zien welke stukken ik met té hoge waarden geschreven had. Met veel pijn en moeite heb ik mijn scriptie na vier maanden schrijven (wel tegelijkertijd met andere vakken), in kunnen leveren. Het was niet mijn beste werk, maar het ging zo slecht met mij dat het niet beter ging worden en het toch een keer ingeleverd moest worden.

En nu, nu moet ik een verslag schrijven wat ongeveer de grootte heeft van mijn master scriptie. Ik maak me al drie weken zorgen over hoe het moet en ben uiteraard vast in elk moment dat ik niet in het lab stond, begonnen met schrijven. Een deel is al af en ik moet nog beginnen aan de 3,5 week die ervoor ingepland is. Maar toch krijg ik een steen in m’n maag als ik er over na denk. Gaat het wel lukken met die dead-line? Zit ik niet te hoog?

Dan bedenk ik me hoe het een jaar geleden ging; namelijk verschrikkelijk slecht. Ik weet nog hoe ik een dag huilend naar huis ben gegaan toen ik van de allergie arts hoorde dat ik na 2 maanden nog stééds op plek 12 van de wachtlijst stond. Met mijn suikers ging het steeds slechter. Zelf rijden deed ik bijna niet meer dus ik zorgde altijd dat mijn moeder of vriendlief met al mijn afspraken mee konden (want alleen met de trein mocht ik van hen ook niet meer). Sporten ging nauwelijks en altijd onder begeleiding. Ik maakte nachten van 10-11 uur en werd nog steeds vermoeid wakker. Twee uur stabiel was een hele overwinning en ik was emotioneel ook niet erg sterk. Door de vermoeidheid en de slechte suikers kwamen er al snel tranen bij tegenvallers. Of woede/frustratie en dan soms erna óók nog tranen.  En vooral constant de vraag; wanneer ben ik aan de beurt? Gaat het dan na de behandeling ook beter? Hoe lang voor ik me weer goed voel?

Zelf voel ik de spanning nu behoorlijk, werken met een dead-line is even wennen. Maar eigenlijk maak ik me zorgen om niets. Ik denk dat dit de spanning is die elke student voelt bij een dead-line. En ik voel me nu ook als elke andere student. Nachten doorhalen zal ik niet want ik ben absoluut geen nacht-mens maar als het moet kan ik wel dagen van 07:00-22:00 maken met schrijven. Want het gaat nu goed. Ik had een jaar geleden een moord gedaan voor wat ik nu een ‘slechte’  dag noem. Als ik boven de 12 zit is het namelijk al een mindere dag. En dat gebeurt tegenwoordig steeds minder. Ik denk dat ik gemiddeld genomen 1x per week een mindere dag heb, en die is dan nog beter dan mijn ‘goede’ dag van een jaar geleden. Vaak is het dan ook nog doordat ik voor mijn ontbijt ben gaan hardlopen. Ik heb nog niet helemaal onder de knie hoe ik dit met mijn insuline moet doen. In plaats van elke dag op 2 zit ik dat nu 1-2 keer per maand, en boven de 18 is denk ik 1x per maand. Er zit nog genoeg ruimte voor verbetering, maar de laatste weken merk ik dat ik wat slordiger ben met mijn suikers. En dat is lekker, want het gaat nog steeds goed. Als ik nu een keer mijn setje 3, of zelfs 4 dagen laat zitten gebeurt er weinig. Als ik een keer wat eet zonder te prikken gaat het ook goed (okay ik kan het wel via mijn sensor zien) en dingen als festivals, na 01:00 op blijven, alcohol en zelfs suikerspin gaan nu allemaal best aardig. Alleen de BBQ heeft nog wat hoge suikers tot gevolg.

Wat een verschil kan een jaar maken. Als ik een jaar geleden had geweten dat het nu zo goed ging was het misschien makkelijker geweest om vol te houden. Maar dan had ik nu niet geweten hoe sterk ik ben en zeker minder gewaardeerd dat het nu zo goed gaat!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s