Nachtbraker

Het is 01.00 uur ’s nachts en ik loop over de grote markt in Groningen. De lach op mijn gezicht kan niet breder, ik krijg er bijna kaak-pijn van. Wie had dit een jaar geleden gedacht?

Tot mijn grote verbazing zie ik dat de deuren die overdag allemaal dicht zijn nu toegang bieden tot verschillende clubs met beveiligers en felle lichten die de studenten als vliegen naar zich toe trekken. En ik, ik ben deel van dit bruisende nacht leven! Rechts een groep studenten die op een gitaar “everything is gonna be all right” zingen, links twee meiden die proberen een plek voor een fiets te vinden. Als ze een plekje gevonden hebben valt één van de fietsen om, als een domino vallen er vervolgens 20 andere fietsen, en de arme meiden staan er hopeloos middenin.

Een jaar geleden voelde ik me net als die meiden, hopeloos, hulpeloos. Ik probeerde zo veel en niets lukte, het ging met de bloedsuikers alleen maar slechter. Zo goed en zo kwaad als het kon probeerde ik een ‘normaal’ leven te leiden en telkens weer die hopeloze suikers. Nu ben ik het helemaal met die jongens rechts van me eens: “everything is gonna be all right”. Dat heeft de afgelopen week wel bewezen. Maandag had ik de verdediging van mijn scriptie. Het laatste project wat me aan mijn leven voor de insuline allergie behandeling herinnert. De laatste worsteling toch met een mooi cijfer afgerond. Dinsdag ben ik spontaan met collega’s uit eten geweest, heb ik een glas wijn op en veel te weinig geslapen om vanochtend vroeg gewoon weer op tijd aan het werk te zijn. Vandaag een belachelijk drukke dag gehad met een super leuk feestje als afsluiter. Sterker nog, ik ben voor het eerst tot het einde van een feestje gebleven. Zonder problemen, zonder me zorgen te hoeven maken dat ik twee weken ontregeld ben en me doodziek voel morgen. Vroeger had ik er misschien één kunnen doen, nu heb ik het drie dagen gedaan en ben ik gewoon nog aanspreekbaar. Ik voel me sterk, ik voel me student, en ik voel me vooral normaal. Wie had dit een jaar geleden gedacht?

Advertisements