Check check dubbel check

Vorige week had ik mijn hopelijk  (voorlopig) laatste bezoek aan de insuline allergie poli in het VUmc. Door alle sneeuw val  waren mijn moeder en ik flink op tijd vertrokken. De dag ervoor stonden er ontzettend veel files en we waren er liever op tijd dan dat we de afspraak zouden missen. Het was de eerste keer dat ik er naar uitzag om naar het  ziekenhuis te gaan. Ik kon niet wachten om te vertellen hoe goed het nu allemaal ging.

We waren er een uur te vroeg dus zijn we nog wat in het café wezen drinken. Mijn moeder een koffie, en ik een heerlijk perzik-frambozen sapje. Ik kon me niet heugen wanneer ik voor het laatst een sapje besteld had gewoon voor de lekker in plaats van voor een hypo. Alleen thuis bij bijzondere gelegenheden dronk ik nog wel eens sap omdat mijn insuline niet tegen de snelle suikers op kon. Het voelde erg raar om voor mijn sap te moeten bolussen!

De afspraak met de arts verliep voorspoedig. Ze waren erg blij voor me dat de behandeling zo goed gewerkt had en vroegen of ik nog wat bloed af kon staan in naam der wetenschap. Als onderzoeker sla ik zo iets nooit af en doneerde graag 7 buisjes. Er werd me op het hart gedrukt dat ik bij ziekte met koorts, allergische reacties door een andere oorzaak of met bepaalde medicijnen erg op moet letten omdat er dan een grotere kans is dat de allergie weer terug komt.  Kortom ik moet mijn immuunsysteem niet te zwaar belasten.  Die kans dat de allergie terug komt blijft altijd aanwezig, maar indien dat zo is weet ik nu in ieder geval de symptomen eerder te herkennen en nog belangrijker, weet ik wat ik kan doen om alles weer onder controle te krijgen, linea recta terug naar het VUmc.

Bij het café had ik op het menu gezien dat ze hun lunch kaart ook op glutenvrij brood konden doen en dat sprak me wel aan. Het was 11.15 dus hadden we bedacht om het mee te nemen en dan thuis op te eten. Wel wilde ik even weten wat voor brood het was want mijn vorige ervaringen met het glutenvrij eten in het VUmc waren niet erg goed (lees het hier). Het waren boterhammen… al snel kwamen de beelden van die droge boterhammen op mijn netvlies die ik tijdens mijn verblijf kreeg. Maar ik werd snel gerust gesteld, dit was zelf gebakken brood. Vooruit, laten we het proberen! We liepen weg met een glutenbevattende ciabatta voor mijn moeder en twee glutenvrije boterhammen voor mij. Uiteraard kon ik het niet laten om vast in het zakje te gluren en het zag er fantastisch uit. Logisch vervolg is om een hapje te proeven. Ik gaf een stukje aan mijn moeder, nam zelf een hapje en we maakten rechtsomkeert. Dit was zó lekker hier moesten we meer van hebben! De arme mevrouw achter de kassa schrok zich rot, die dacht dat er iets mis was dat we zo snel al weer terug kwamen. Met nog vier losse boterhammen erbij zijn we uiteindelijk naar huis gegaan. Het brood was zo lekker dat ik geen foto meer heb van mijn boterhammen met tonijn salade… Voor iedereen die in (de buurt van) het VUmc moet zijn en glutenvrij eet, het café in het polikliniek gedeelte is een echte aanrader!

De ironie van het verhaal is dat ik drie dagen nauwelijks fatsoenlijk eten kreeg tijdens mijn opname en het gebouw aan de overkant watertandend lekker glutenvrij brood heeft. Ach, ik heb er nu in ieder geval van genoten !

Advertisements