How low can you go? Hypo zelf-lol

De eerste dagen in Groningen ben ik goed door komen. Het is even wennen om weer op een studenten kamer te zitten ipv een groot huis en vooral vriendlief niet dagelijks zien valt tegen. Zelfs het reizen met de trein gaat redelijk. Ik heb één keer de fout gemaakt om op zondag avond op Zwolle over te stappen en kwam in een over volle trein terecht. Ik was blij dat ik niet hoefde te staan maar op de trap kon zitten!

Vriendlief en ik wandelen op de zondag avond naar het station, dan hebben we wat beweging en kunnen we nog gezellig wat kletsen. Zo ook afgelopen zondag. Er lag nog her en der wat sneeuw en ik dacht dat dat er voor zorgde dat m’n tas steeds zwaarder aan ging voelen (ik heb een tas op wieltjes). Vriendlief nam de tas over en we liepen verder. Met nog 300 meter te gaan vermelde ik dat ik straks nog wel even moest prikken omdat ik voelde dat ik aan het zakken was. *tatu tatu* een brandweer jeep komt ons tegemoet, en slaat de Stationsstraat in. Uh oh…. *tatu tatu* een grote brandweer wagen komt de bocht om en rijdt ook naar het station. De tweede brandweer is de bocht nog niet om en de ambulance volgt. Vriendlief en ik kijken elkaar aan, dit is geen goed teken. De NS app geeft aan dat er geen treinen meer rijden van/naar Ede-Wageningen. Nou, dan kan ik ook wel even prikken! 1.8, huh wat? Ik ben in maanden al niet meer zó laag geweest… Okay, en nu? Want ik moet nog wel naar huis lopen. Terwijl ik m’n pomp uit zet duwt vriendlief vast twee suiker tabletten in m’n mond. Nog een hypiofitje er achter aan en toch nog maar heel even wachten voor we weer gaan lopen.

Op 3/4 van de route hebben we nog even een korte pauze genomen. En ik was duidelijk van de shock bekomen want ik begon hypo grappen te maken. Vriendlief liep tegen een paar takken aan, dat vond ik hilarisch! “Dat is weer eens wat anders dan tegen de lamp lopen” en lachen dat ik deed. Toen we er bijna waren zei vriendlief, gelukkig zijn we er bijna, dit is toch wel “living on the edge”. Grapjas die ik was tijdens m’n hypo, ging ik op de rand van de stoep staan, “dit is pas living on the edge! Kijk nu spring ik ook nog in het diepe” en sprong vervolgens van de stoep af. En weer vond ik dit alles hilarisch. Ik heb me toch wat afgelachen, m’n arme vriend….!

Ergens moest ik wel een keer naar Groningen toe, dus vanochtend ging de wekker om half zes zodat ik de tweede trein van de ochtend kon nemen. Inmiddels is het 8.45 en ben ik er bijna. Met een brak hoofd lijkt gister avond al een eeuwigheid geleden, maar als ik aan m’n zelf-lol denk krijg ik nog wel een lach op m’n gezicht.

Advertisements