Een nieuw jaar

Eén januari voelt altijd een beetje raar aan (ik ben geen feest-beest dus een kater is het niet), het voelt net als de dag na je verjaardag. Er is een jaar voorbij gegaan, het is het begin van iets nieuws, en toch voelt het als een willekeurige dag.

Maar dit jaar is het anders, dit jaar is één januari het begin van het eerste jaar waarin ik geen problemen met mijn suikers heb door mijn insuline allergie. Het is het jaar waar ik nu al meer energie heb, betere suikers en minder stress / frustraties door mijn diabetes. Vanochtend ben ik wezen hardlopen, alleen! Voor het eerst in tijden ben ik met een gerust hart in mijn eentje gaan lopen, zonder vooraf de exacte route verteld te hebben en zwaar beladen met hypo voer te zijn. Een buisje suiker, een hypofit, een flesje water en de huis sleutels, meer niet. Zelfs mijn pomp had ik thuis gelaten, want net als ik, heeft ook mijn sensor even vakantie. En dat kan! Inmiddels heb ik wel een aparte basaal zodat ik zonder hypers uit kan slapen maar verder gaat het zonder sensor prima. Een jaar geleden, wat zeg ik, 3 maanden geleden, had ik dat nog niet durven dromen.

Het jaar 2014 is een jaar dat ik niet snel zal vergeten. Het jaar waar ik misschien wel de grootste verandering in mijn leven tot nu toe heb mee gemaakt, de insuline allergie behandeling. Na de behandeling kwam al snel de eerste perfecte nacht, en toen zelfs de eerste perfecte 24 uur!

Kerst heb ik relatief goed overleefd, en alle glutenvrije oliebollen op nieuw jaar ook! Volgens mij ben ik nog wel even ergens één keer op 20 geweest, en volgens mij ook één keer ergens op 2. Maar ik weet al niet meer wanneer. Gister ging het weer uitstekend, niet onder de 6 en niet boven de 10 geweest. Wat wil je nog meer?

December was een lastige maand, alle vermoeidheid / stress / emoties kwamen er allemaal uit. Toen ik de behandeling kreeg was ik nog met een vak bezig en bij een vak hoort een tentamen. Ik ben dan weer zo iemand die dan maar even door gaat maar daardoor had ik nog niet alles verwerkt. Dit leidt nu ook tot problemen, nu heb ik namelijk weer energie maar weet ik niet hoe het te doseren. Dus als het een dag goed gaat doe ik te veel waardoor ik de 2-3 dagen erna weer even rustiger aan moet doen. Mijn vriend merkt ook dat het goed gaat, ik heb namelijk de laatste paar weken weer enorm veel gebakken! De afgelopen paar maanden kon ik de energie er niet voor vinden. Terwijl het toch echt mijn zen-momentje is. Nu moet ik er zelfs op letten dat ik niet te veel bak, want dan moet ik nóg meer hard gaan lopen 😉

Als ik nu op 4 zit voel ik me super laag, grappig vind ik dat. Stiekem vind ik mezelf dan echt een watje, want 2, dat is pas laag en daar zat ik toch altijd zo vaak op. Het zelfde geldt voor te hoog zitten, vanaf een waarde of 11 begin ik het echt te voelen. Bizar, want vroeger was dat gewoon super netjes! Met alle feest maaltijden van mijn verjaardag en kerst (en na het hardlopen?!) zit ik nog wel eens tussen de 15-18. Echt beroerd voel ik me dan, krijg ik opeens enorme hoofdpijn en dat merk ik de dag erna nog. Dan is het heel even balen, maar de schrik dat de behandeling niet gewerkt heeft is er niet meer. Ik wacht nog op de euforie, het vreugde moment dat mijn hart het ook gelooft. Want hoe zeer mijn hoofd het ook door heeft, ergens diep van binnen durf ik het nog niet te geloven. Maar dat het gewerkt heeft, dat is zeker!

Advertisements