Wereld Diabetes Dag

Wereld diabetes dag (14 november) is de dag die wereldwijd in het teken van diabetes staat. En het is de eerste dag van mijn ‘nieuwe’ diabetes-leven. Voel ik me heel anders? Eigenlijk niet echt… maar toch weet ik dat dit een dag is waar ik de rest van mijn leven aan terug zal denken. Toen ik gediagnostiseerd werd met diabetes weet ik ook nog wat ik de eerste dagen erna gedaan heb. Mijn leven staat iets minder op z’n kop dan toen, maar het blijft de eerste dag van de rest van mijn leven.


Mijn suikers zijn redelijk, nou ja redelijk goed, misschien zelfs wel bijna perfect. Iedereen om me heen is blij, maar ik durf het nog niet. Elke keer als ik prik houd ik mijn hart vast. Gelukkig, ik zit nog steeds goed! Maar elke keer denk ik “hoe lang nog?” of “wanneer gaat het weer mis?”. Het vertrouwen in mijn suikers is compleet weg.
Na het telefoontje is het ook allemaal zo snel gegaan. Ik weet nog geen vier dagen dag ik behandeld kan worden, terwijl ik nog ingesteld sta op ergens in 2015. Mijn hoop was ergens ver weg gezakt, waarschijnlijk samen met ‘alles-komt-goed’. Ik wist dat ik ooit behandeld zou worden, maar de behandeling werkt maar bij 80% van de mensen. Ik ben er al bijna vanuit gegaan dat de behandeling niet zou werken, dat het iets was om af te strepen en ik erna verder kon gaan kijken wat dan wel zou helpen. En nu is de behandeling af. Sterker nog, nu lijkt de behandeling geslaagd. Maar het onbehagelijke gevoel van “hoe lang nog” blijft.
Bij ontslag uit het ziekenhuis werd vermeld dat de eerste drie weken het zwaarst zijn. Er blijft een grote kans bestaan op zware hypo’s, gepaard met veel vermoeidheid en het zoeken naar compleet nieuwe instellingen. Ook dat is eng, nu krijg ik nog maar de helft (!!) van de insuline bij de lunch. De verzekering zal blij zijn want er is zeker 1/3 van mijn insuline af. Hoewel dat iets heugelijks moet zijn (want teken dat de behandeling gewerkt heeft) zit ook hier wel iets van angst. Ik durf er nog niet op te vertrouwen dat de behandeling inderdaad gewerkt heeft. Na de eerste lunch bolus met nieuwe instelling zit ik de hele middag onrustig, wachtend tot ik toch op 20,0 uit kom. Maar het wonder geschiedt, ik blijf belachelijk constant. De goede suikers, die zijn er. Nu moet ik het alleen nog durven geloven!

Advertisements