Ziekenhuis – dag 3

Doordat ik de eerste twee dagen zo lang door ben gegaan met spuiten was ik vandaag al toe aan de laatste spuit! Mij kennende zal er vast nog wel iets mis gaan waardoor ik toch langer moet blijven, maar ik heb hoop dat ik vanavond misschien wel niet meer in het ziekenhuis hoef te eten!

Het verbaasde me hoe moe ik ben, terwijl ik toch zo’n goede nacht heb gehad qua bloedsuikers. Ik lig de hele dag in bed, waarom ben ik dan toch zo moe? Aan de andere kant word je wel om kwart voor zeven wakker gemaakt voor een nuchtere bloedsuiker, ben je vervolgens 12 uur intensief bezig, en slaap je slechter omdat je niet in je eigen bed ligt. Gedurende die 12 uur moet je elk kwartier alert zijn, de dosis instellen, de tijd opschrijven en bekijken of je geen reactie hebt en of alles goed gaat. In feite heb je rond de 6 tot 7 minuten rust per kwartier, misschien toch wel logisch dat ik zo moe ben..? Alle medici om me heen waren verbaasd dat ik het zo snel deed, de meeste mensen nemen toch wel een pauze tussen de spuiten, iets waarvan ik niet wist dat het mogelijk was tot de laatste dag. Als ik het wel geweten had ik het waarschijnlijk ook niet gedaan. Ik wil zo snel mogelijk weer weg !

De hele dag ben ik relatief laag (tussen de 5-6) geweest, zou de behandeling dan echt werken? Aan de andere kant doet het überhaupt wel iets? Op het moment dat je een allergische reactie hebt tijdens de behandeling kun je in ieder geval erna zien dat het werkt als het dan weg is. Bang dat het misschien toch niet zou werken was ik wel…

Na de laatste spuit heb ik een proef dosis toegediend gekregen, door een echte ouderwetse injectie spuit, dat was lang geleden! Het duurde even voor ik de naald in mijn buik kreeg, een restje spuit angst is gebleven na alle hevige reacties op spuiten van vroeger. Niet alleen het spuiten vind ik eng, maar het is ook definitief de beslissing…….. Na deze spuit ga ik of reageren, of na een uur naar huis met hoop. Gelukkig is mijn moeder er tijdens het laatste uur om me af te leiden, we zijn even naar beneden naar de winkeltjes geweest en hebben toch maar vast alle tassen ingepakt. Na drie kwartier durfde ik te kijken, er was nog niets te zien!

Het moment van de waarheid, het bezoek van de arts. Na de standaard vragen (Hoe ging het vandaag, had ik nog ergens last van gehad?) was het zo ver, ik ben goed gekeurd. Ik ben nog nooit met zo veel zorgen het ziekenhuis in gegaan, en nog nooit met zoveel blijdschap eruit gekomen!

Advertisements