Het is zo ver!

Verleden week ben ik druk bezig geweest met het regelen van studie vertraging en het bekijken hoe ik mijn situatie kon verbeteren. Op advies van de studenten arts de zorg verzekering ingeschakeld en toch ook nog de arts van de insuline allergie onderzoeken gemaild. Donderdag kreeg ik bevestiging dat de mail naar de arts gestuurd was.

Maandag ging de telefoon, een anoniem nummer: “met de verpleging van het VUMC”. In eerste instantie dacht ik dat ik met de dokter door verbonden zou worden. “Bent u in de gelegenheid om morgen te komen? Er is een bed vrij gekomen”. *stilte* De wereld stond even stil. “Meent u dat?” “Ja mevrouw, twintig minuten geleden hebben we een afmelding gehad, u kunt komen” … “Mevrouw, ben u er nog?” “JJJJAAA! Ik kom, ik ben er bij, ik zal zorgen dat ik er ben!”

Zou het dan, was het dan toch, had mijn mailtje gewerkt? Hoe kon dit; twee weken geleden dacht ik nog dat ik niet voor de zomervakantie geholpen zou kunnen worden. Zodra de verbinding verbroken was kwam er eerst een oerkreet uit, gelukkig was er niemand thuis, anders hadden ze vast gedacht dat er iets ergs aan de hand was!

Tranen van geluk, opluchting, hoop, alles tegelijkertijd kwam er uit! Het ging gebeuren, het was zo ver, ik kan verder. Als een malle heb ik vervolgens alle (schoon) familie gebeld, tas ingepakt, en alles omtrent mijn afwezigheid geregeld.  Nu nog proberen in slaap te komen….

Advertisements