(No) fail recept

Taarten bakken brengt mij ontspanning. Er is niets zo rustgevend om te weten dat je iets heerlijks aan het maken bent. Na de teleurstellende berichtgeving dat ik nog niets opgeschoten was met de wachtlijst voor de desensibilisatie had ik behoefte om een taart te bakken. Ik had al een idee in mijn hoofd wat qua decoratie relatief makkelijk te doen was want voor ingewikkelde dingen was ik niet in de stemming.

Het zou een prachtige paarse taart worden. Uit Amerika hadden mijn moeder en zus paarse ‘color bites’ mee genomen die je in de taart mee kon bakken. Eveneens hadden ze een paarse ‘color mist’ spray en had ik recentelijk zelf paarse kleurstof gekocht. (Wie raadt er wat mijn favoriete kleur is?) Ook wou ik een keer roosjes met icing proberen te spuiten, laatst had ik namelijk gezien hoe je super mooie kon maken met een gekleurd randje.

Het plan was klaar en ik had snel een biscuit recept online opgezocht. Mijn moeder had laatst een biscuit gemaakt en die was glutenvrij super goed geworden. Met mijn recente taart winst moet dat toch lukken?! Bovendien was dit een no-fail recept.

Tijdens het bakken viel het me op dat de taart niet echt aan het rijzen was. Ik schoof het af op het feit dat het glutenvrij was. Al mijn versier spullen had ik klaar liggen en ik begon vast met icing bloemen spuiten. Op het moment dat de taart uit de oven kwam had ik al een vermoeden dat er iets mis was met de taart. Het zag er in geen velden of wegen uit zoals de taart die mijn moeder laatst gemaakt had.

Toen ik de taart met icing af wou smeren wist ik dat het rampzalig was maar hoopte ik dat de taart toch nog enigszins te eten zou zijn. Ik had er flink wat icing opgedaan en mijn mooie bloemetjes er opgezet. Want gelukkig waren de roosjes wel fantastisch gelukt!

IMG_4400

Tijdens het snijden voelde de taart wat hard. Nou ja, een koek-taart, dat moet kunnen.  Uiteraard ging er eerst een vinger langs de icing, jammie, die was heerlijk! Erna de eerst hap van de taart. Het gezicht van vriend-lief sprak boekdelen. Even dacht ik nog dat hij gewoon geen glutenvrij eten gewend was. Tot ik zelf een hap nam. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik de taart niet op heb. Het was een baksteen. Een glutenvrije klassieker qua mislukkelingen. Uiteindelijk hebben we de icing er maar afgelikt. Wat er mis gegaan is? Geen idee. Toch knap voor een no-fail recept. Binnenkort toch maar een ander recept proberen… (van mijn moeder)

Advertisements