Kaboutertjes

Laatst was ik ter controle bij mijn diabetes arts. Met de insuline allergie heb ik nogal wisselende suikers en zit ik of de hele dag te hoog of de hele dag te laag. “Heb je nog wel eens leuke hypo’s?” vroeg mijn arts. Tja, de laatste tijd eigenlijk niet meer. Met weemoed dacht ik terug aan de kaboutertjes…

De laatste tijd als ik in een hypo zit voel ik me slap, moe en heb ik vooral veel last van hoofdpijn en kunnen mijn ogen zich niet zo goed scherpstellen. Als ik een paar dagen wat aan de lage kant zit voelt het bijna normaal.

Vroeger, toen was alles beter. Vroeger had ik inderdaad leuke hypo’s. Ik heb namelijk nogal een rijke fantasie, en dat kan vooral voor toeschouwers erg leuk zijn. Een vaak voorkomend thema waren kaboutertjes. Zo heb ik een keer in mijn studentenhuis een geweldig gesprek gehad over de kabouters die in ons huis aanwezig waren met een aangeschoten huis genoot. Er was een derde persoon bij die geen hypo had en nuchter was die ons de volgende dag keihard uitgelachen had. Hele verhalen over kabouter dorpen en dat ze wel wat meer mochten helpen met het huis schoon maken en wat voor leuke kleding ze aan hadden. Ook thuis is het wel eens voorgekomen. Toen was mijn moeder erbij terwijl ik voor me uit staarde en hele verhalen over lieve kaboutertjes hield. Het waren mijn vriendjes die me gezelschap hielden als ik weer eens te laag zat.

Het is al meer dan 1,5 jaar geleden dat ik mijn lieve vriendjes gezien heb. Zouden mijn hypo’s te veel voorkomen? Is mijn fantasie minder geworden? Of, slik, ben ik gewoon volwassen aan het worden?!

Advertisements